Ik zat op de bank toen ik het vroeg. Een halve vraag, eigenlijk.
“Wat als… je het huis zou verkopen?”
En toen, bijna in dezelfde adem: “Oh, laat maar. Waarschijnlijk geen goed idee. Je verdient er niet meer aan als je het verkoopt.”
Ik liet het los. Hij niet.
Hij bleef erover nadenken. Een paar dagen later kwam hij terug met wat hij had gevonden: wat er echt zou gebeuren als we zouden verkopen, en welke opties we daarna zouden hebben. En de opties waren niet wat ik verwachtte. Reizen. Een dorp ergens ver van de drukte, met land. Bloemen kweken, eten verbouwen. In de natuur leven in plaats van ernaast. Dieren ontmoeten. Deze planeet verkennen zolang we er zijn.
Ik zou het geweldig vinden. Allemaal.
Maar wat me raakte waren niet de opties. Het was de vraag zelf. Het voelde als een vraag die we nodig hadden. Een die goede gegevens teruggeeft. Iets in mij zegt al een tijdje ik moet iets veranderen, en deze vraag hielp me ontdekken wat.
De kriebel in mijn buik
Als ik het me voorstel, krijg ik kriebels in mijn buik. Het idee van verandering. Het is spannend en beangstigend tegelijk. Het huis verlaten, de routine die we hebben opgebouwd achterlaten, voor iets nieuws en onbekends.
Maar dit viel me op. Toen ik het nieuwe beeld vergeleek met mijn nu, zag mijn nu er een beetje grijs uit.
En ik denk dat dat het signaal is. Als het nieuwe je vreugde brengt, en je huidige leven er grijs naast uitziet, moet je misschien de dingen veranderen waar je niet gelukkig mee bent. Niet alles. Niet iedereen kan alles veranderen wat hij of zij wil in het leven. Maar als we het proberen, als we eerlijk herwaarderen waar we staan, kunnen we de dingen vinden die we wel kunnen veranderen. En we kunnen, emotioneel, zien waar we echt staan.
Het beeld
Als ik mijn ogen sluit bij die vraag, zie ik dit: groene natuur, blauwe lucht, zee, water, lucht. Vrijheid. Een open weg die ik kan kiezen en berijden. Een helder pad om te kiezen wat ik wil.
Dat beeld deed iets nuttigs. Het liet me naar mijn eigenlijke plan voor dit jaar kijken en vragen: ben ik hier tevreden mee?
Het eerlijke antwoord
Dit jaar was ik gericht op het vinden van een baan. Een goede kantoorbaan. Het was heel moeilijk, en zonder succes. Freelancen gaat beter, maar het is zo zwaar, en het heeft geld en tijd nodig om te groeien.
Ik probeerde alles tegelijk te doen. Solliciteren, freelancen, bouwen, hopen.
En ik denk dat de vraag me liet zien waarom de andere stappen niet werkten. Er is een stap die daarvóór komt en die ik steeds oversloeg. Onderwijs. Ik had er natuurlijk eerder aan gedacht. Maar ik zette het altijd na de andere dingen, alsof ik er wel aan toe zou komen als al het andere geregeld was.
Nu denk ik dat het als eerste komt. Ik moet het hardop zeggen: ik heb hulp nodig, en ik moet twee jaar aan leren geven. Dat is een nieuwe deur die opengaat. Het is niet de boot of het dorp. Maar het kan de weg zijn die daarheen leidt.
De volgende vraag
Zo werd één vraag op de bank een hele herwaardering. Waar staan we nu? Vinden we het hier fijn? Wat doen we elke dag, en hebben we daarvoor gekozen?
Ik heb niet alle antwoorden. Maar ik voel hoop terwijl ik de vragen vasthoud. Dat is nieuw voor mij, en ik houd het vast.
En nu de volgende vraag, de moeilijkere:
Wat studeren?
Ik laat het je weten als ik het weet.
Jouw beurt
Voordat je gaat, probeer het eens. Ga op je eigen bank zitten en vraag jezelf: waar sta je op dit moment in je leven? Niet waar je had gepland te zijn. Waar je echt bent.
En stel dan de halve vraag. Die je jezelf meestal niet laat afmaken.
Wat als ik…
Kijk wat er terugkomt.