In juni schreef ik dat ik het wekelijkse schema losliet. Ik zei dat ik zou schrijven wanneer iets klaar was, en dat stilte deel van het proces zou zijn.
Daarna bleef het meer dan drie maanden stil.
Daar wil ik eerlijk over zijn, want de stilte voelde anders dan ik had verwacht. Ik dacht dat het als rust zou voelen. Sommige dagen was dat ook zo. Maar de meeste dagen voelde het alsof ik tien dingen tegelijk droeg, en geen ervan was af genoeg om over te vertellen. Dus hield ik mijn hoofd gebogen en zei ik hier niets.
Nu zijn een paar van die dingen klaar. Dit is een bijpraatbrief, van mij aan jou, over wat er echt gebeurde terwijl ik niet schreef.
We hebben een subsidie gewonnen
Dit is het nieuws waar ik het langst op heb gezeten.
Mijn partner en ik werken al lang aan iets dat MeshSat heet. In gewone woorden: het is een klein kastje dat berichten laat doorkomen wanneer het internet, het mobiele netwerk of de stroom uitvalt. Het verbindt de radio’s die mensen al hebben, zodat een bericht dat de ene weg niet haalt, toch via een andere weg aankomt. Het is bedoeld voor de vrijwilligers die inspringen wanneer al het andere wegvalt.
Dit voorjaar heb ik dat lopende project omgevormd tot iets waar een fonds ja tegen kon zeggen. Een programma van zes maanden met duidelijke resultaten, een begroting, een projectplan, een videopitch met ondertitels, en daarna een hele feedbackronde waarin ik elke regel moest verdedigen.
SIDN fonds, het Nederlandse fonds voor een sterk internet, zei ja. Het programma loopt van november 2026 tot april 2027, en mijn naam staat erbij als contactpersoon.
Ik wil dat je begrijpt wat dat betekent voor iemand die vier maanden geleden een heel bericht schreef over bevriezen toen haar partner haar voordroeg voor een baan. Deze keer bevroor ik niet. Ik schreef de aanvraag zelf. Ik ben degene die het gaat coördineren, documenteren en erover rapporteren. De techniek deel ik met mijn partner, maar de vorm van het geheel is van mij.
Ik heb nog steeds momenten waarop ik naar de website van het fonds kijk, het project daar zie staan, en het gevoel heb dat iemand anders dit gedaan moet hebben. Ik leer om dat gevoel voorbij te laten gaan zonder ermee in discussie te gaan.
Ik heb eindelijk opgeschreven wat ik eigenlijk doe
Jarenlang, als mensen vroegen wat ik doe, mompelde ik iets over evenementen en vrijwilligerswerk en een kunstcentrum van de familie in Griekenland. Het klonk nooit als een baan.
Deze zomer ben ik gaan zitten en heb ik het hele verhaal uitgeschreven. Tien jaar binnen een non-profit, van achter de bar staan bij muziekavonden als tiener tot zitting hebben in het bestuur. Zes jaar Europese jongerenprogramma’s draaien, van het eerste idee tot het eindverslag. Een tweedaags festival dat ik in vier maanden vanaf nul opbouwde met duizend euro. Een fondsenwervingsafdeling opzetten in Leiden die niet bestond voordat ik kwam.
Toen ik het allemaal op één pagina zag, begreep ik iets. Ik ben project- en programmacoördinator. Dat ben ik al tien jaar. Ik heb mezelf alleen nooit die titel gegeven.
Dus bouwde ik een kleine professionele website rond die titel, herschreef ik mijn cv en maakte ik een digitaal kaartje dat ik aan mensen kan geven. Mijn broer George hielp met het ontwerp, en op hem kom ik zo terug, want hij deed veel meer dan dat.
De zoektocht naar werk, eerlijk
Ik zoek werk. Coördinerende functies, programmafuncties, kantoorfuncties, het liefst bij culturele of maatschappelijke organisaties ergens in de Randstad. Ik zoek al lang, en Nederland is geen makkelijke plek om vaste grond te vinden als je Nederlands nog op beginnersniveau is en je ervaring in een ander land is opgebouwd.
Ik ga hier geen motiverend verhaal van maken, want dat is het nog niet. Het gaat langzaam. Sommige weken stuur ik sollicitaties en hoor ik niets terug, en dan moet ik mezelf herinneren aan iets wat mijn partner zegt: het gaat niet om mijn waarde, het gaat om de match. Andere weken stuur ik niets en besteed ik de tijd aan Nederlands.
Onlangs heb ik naast de hoofdzoektocht een tweede gestart: een kleine, parttime, volledig thuiswerkbaan, iets dat me een beetje grond onder de voeten geeft terwijl ik blijf zoeken naar het werk dat ik echt wil. Dat voelde als een volwassen beslissing en niet als een nederlaag, en zo probeer ik het vast te houden.
Een tool, gebouwd uit mijn eigen worsteling
Dit is het vreemdste wat uit de zoektocht naar werk is voortgekomen.
Ergens midden in al die sollicitaties, acht uur per sollicitatie om het goed te krijgen, mijn ervaring vertalen naar de juiste taal, voor elke bewering het passende bewijs zoeken, zei ik hardop: er zou een tool moeten zijn die het trage, zorgvuldige deel doet, zodat de mens mens kan blijven.
Mijn partner, die ingenieur is, begon het te bouwen. Ik bracht het naar mijn broer George, die zijn eigen gevechten voerde met de werkende wereld, en hij stapte in met zijn ideeën en zijn oog voor ontwerp. Het werd een klein bedrijf, op mijn naam geregistreerd hier in Leiden. Ik ben de eigenaar, het gezicht naar buiten, en degene die bepaalt wat elk scherm moet doen. George leidt hoe het eruitziet en hoe het tegen mensen praat. Mijn partner bouwt wat eronder zit.
Het heet Omoikane, naar de Japanse kami van wijsheid, degene die gevraagd wordt na te denken voordat de goden handelen. Het is een werkplek voor het zoeken naar werk die nadenkt voordat ze handelt, gemaakt voor mensen die van loopbaan wisselen, mensen die terugkeren op de arbeidsmarkt en neurodivergente werkzoekenden. Mensen zoals ik, met andere woorden.
Het wordt niet met vuurwerk gelanceerd. Het is een tool, die zorgvuldig gemaakt wordt. Maar ik had nooit gedacht dat het moeilijkste, meest vernederende deel van mijn leven van de afgelopen jaren iets zou worden dat ik voor anderen bouw.
Deze website is veranderd, en mijn broer deed het
Als je dit op de site leest, is het je misschien opgevallen dat hij er anders uitziet.
In september heeft George With Elli van boven tot onder opnieuw ontworpen. Een nieuwe homepage, een nieuwe kop, een nieuwe voettekst, een pagina die al mijn gidsen en sessies op één plek verzamelt, en een fotostrook die begint met de nieuwste foto. Daarvoor, in augustus, had ik een kleine openingsschets aan de homepage toegevoegd, potloodlijnen die zichzelf tekenen en dan met kleur vollopen. Die is van mij, en daar ben ik een beetje trots op.
In juli heb ik ook een Begin hier-pagina toegevoegd voor nieuwe lezers, een rustige kaart van de berichten waar mensen het vaakst naar terugkeren, en een nieuwsbrief waarop je je kunt abonneren als je deze brieven in je inbox wilt.
Hieraan werken met mijn broer betekende veel voor me. We zijn allebei opgegroeid in hetzelfde familiekunstcentrum in Thessaloniki, en we zijn allebei dingen gaan bouwen met onze handen en onze schermen, ieder op onze eigen manier. Zijn naam staat nu onderaan elke pagina. Daar hoort hij.
En de sessies?
In juni gaf ik toe dat niemand zich had gemeld voor de kunstsessies, de computerlessen of de gemeenschapsruimtes die ik had gemaakt. Dat is nog steeds zo. Ik heb ze niet weggehaald. Ze staan nu samen op één pagina, en ik heb vrede met het idee dat ze hun mensen vinden wanneer ze die vinden, of niet, en hoe dan ook blijf ik hier schrijven.
Opnieuw onderzocht worden
Er is nog één ding, en het is het meest persoonlijke.
Ik begin opnieuw aan het traject om onderzocht te worden op ADHD en autisme. Ik heb hier veel geschreven over neurodivergentie, over maskeren, over routine en afronding en flow, en over hoe ik het woord neurodiversiteit voor het eerst tegenkwam. Ik ken mezelf inmiddels goed. Maar jezelf kennen en het op papier hebben zijn twee verschillende dingen, zeker als je wilt studeren.
Want dat is de echte reden. Ik worstel met onderwijs. Niet met leren, ik leer de hele tijd, maar met hoe onderwijs in elkaar zit: de deadlines, de examens, de lange teksten, het stilzitten, het systeem dat ervan uitgaat dat ieders brein hetzelfde werkt. Ik heb het vaak geprobeerd en ben er steeds op afgeketst. Een goed onderzoek kan deuren openen naar de ondersteuning en aanpassingen waarmee ik kan studeren zonder de hele weg tegen mijn eigen hoofd te vechten.
Het is eng om dit opnieuw te doorlopen. Het is ook een daad van zorg voor mezelf. Ik schrijf erover zodra ik meer weet.
Dus, waar laat dit me?
Moe, eerlijk gezegd. Maar niet alleen moe.
In juni was ik moe van het presteren. Nu ben ik moe zoals je moe bent na een verhuizing: alles doet pijn, de dozen staan nog half uitgepakt, maar je ziet al waar alles komt te staan. En onder de moeheid zit iets wat ik in juni niet voelde. Opwinding.
Ik heb zin om elke dag te blijven proberen. Om te blijven leren, ook als ik anders moet leren. Om creatief te blijven, in het schrijven, in de schetsen, in de kleine dingen die ik bouw. En om aan mezelf te blijven bewijzen, niet aan iemand anders, dat ik er ben, en dat ik het waard ben om te leven zoals ik wil leven: met rust, en met balans.
Ik weet niet wanneer het volgende bericht komt. Ik beloof geen zondag. Maar ik wilde dat je wist dat de stilte vol was, niet leeg. Een subsidie werd gewonnen. Een titel werd opgeëist. Een bedrijf werd geregistreerd. Een website werd opnieuw gebouwd door iemand van wie ik hou. En één vrouw die vroeger bevroor als iemand in haar geloofde, leert langzaam het zelf te geloven.
Dank je dat je er nog bent.
Met warmte, Elli!
Als je verder wilt kijken
Alles wat ik hierboven noemde, op één plek:
- MeshSat, het noodcommunicatieproject: meshsat.net · het project bij SIDN fonds · MeshSat op YouTube · de open-source code
- Omoikane, de werkplek voor het zoeken naar werk: omoikane.coach
- Mijn professionele site en cv: portfolio.ellizg.com · mijn digitale kaartje · LinkedIn
- George, die deze site en Omoikane ontwierp: george.zafeiridis.com
- Nieuw hier? Begin hier is een rustige kaart van de berichten waar mensen het vaakst naar terugkeren. De pagina Gidsen & Sessies verzamelt alles wat ik verder aanbied.
- Over neurodivergentie, de berichten waar ik steeds naar terugkeer: Hoe ik neurodiversiteit voor het eerst tegenkwam · Wat is autisme? · Maskeren bij autisme: de verborgen uitputting · Routine, afronding en flow bij AuDHD
- Boeken, kanalen en bronnen die mij hebben geholpen, waaronder YouTube-kanalen over ADHD en heling, staan verzameld op Healing & Growth en Ink & Insight.
- Blijf in contact: de nieuwsbrief · Instagram · Facebook · Ko-fi