Het is een jaar geleden dat ik hier begon met schrijven.
Eén jaar van gaan zitten, soms laat op de avond, soms vroeg in de ochtend, en proberen onder woorden te brengen wat ik met me meedraag. Heling. Vrouw-zijn. De vreemde, mooie, uitputtende werkelijkheid van leven met een neurodivergent brein. De dingen die we niet hardop zeggen maar wel diep vanbinnen voelen.
Toen ik met With Elli begon, wist ik niet wat het zou worden. Ik wist alleen dat ik een plek nodig had om te schrijven, eerlijk, zonder me anders voor te doen, zonder filters. Een plek die van mij was. En langzaam werd het precies dat. Een klein hoekje van het internet waar ik eerlijk kon zijn, en waar sommigen van jullie iets van zichzelf herkenden in die eerlijkheid.
Ik wil eerlijk zijn over waar ik nu sta.
De afgelopen maanden plaatste ik elke zondag iets. Het begon als een ritme dat me hielp, een belofte aan mezelf, een manier om te blijven schrijven. Maar ergens onderweg werd dat ritme een druk. Ik ging schrijven omdat het zondag was, niet omdat ik iets te zeggen had wat af was. En zodra schrijven iets wordt dat je moet in plaats van iets dat je wilt, komen de woorden niet meer zo makkelijk.
Ik bedacht ook sessies en cursussen, creatieve kunstworkshops, computerlessen, plekken om samen te komen, omdat ik erin geloofde, en dat doe ik nog steeds. Maar eerlijk is eerlijk: er heeft zich nog niemand voor aangemeld. En dat is oké. Het betekent niet dat de ideeën verkeerd waren. Het betekent dat het moment, of de manier waarop mensen ze vinden, nog niet samenviel. Daar ben ik liever eerlijk over dan dat ik doe alsof het anders is.
Dus dit is wat ik heb besloten.
Ik ga nergens heen. With Elli stopt niet, het verandert. Maar ik laat het wekelijkse schema los. Vanaf nu schrijf ik wanneer er iets klaar is. Wanneer een gedachte de tijd heeft gehad om te ademen, te bezinken, te worden wat ze moet zijn. De ene week is dat misschien een nieuw bericht. De andere week stilte. En die stilte is geen afwezigheid, ze hoort bij het proces.
Waar ik me nu op wil richten, is het schrijven zelf. Niet het publiceren, niet het optreden naar buiten toe, niet de druk om een kalender vol te krijgen. Gewoon het eerlijk neerzetten van woorden op een pagina. Dat is waarom ik hier ooit aan begon, en daar wil ik naar terug.
Dank je wel dat je het afgelopen jaar hebt meegelezen, of je hier nu vanaf het begin bij was of pas kortgeleden je weg hierheen vond. Deze plek is met zorg opgebouwd, en dat blijft zo. Alleen nu in haar eigen tempo.
Met warmte, Elli!
