Ik begin smoesjes te bedenken om niet door te gaan.
Ik heb het gevoel dat ik het niet waard ben... of misschien ben ik gewoon bang om te veranderen.
Hoeveel pijn ik ook voel over de dingen die ik niet fijn vind in mijn leven — de moeilijkheden die ik zelf veroorzaak, en die gevormd zijn door mijn omgeving en de maatschappij — ze zijn vertrouwd. Ze horen bij me. Ik ben eraan gewend geraakt.
En waar ik niet aan gewend ben... is het onbekende.
Zelfs als wat daar is goed is — zelfs als ik de toekomst kon zien en wist dat het beter zou worden — dan ben ik nog steeds bang. Want het is niet wat ik ken.
Het is niet wat ik gewend ben.
En dat maakt me onzeker.
Photo by Casey Horner
Wat er vanbinnen gebeurt
Dat bevriezen is geen falen. Het is een overlevingsreactie.
Je systeem probeert je te beschermen — tegen overweldiging, tegen teleurstelling, tegen onzekerheid.
Maar die bescherming houdt je ook weg van precies het leven dat je wilt leiden.
Het goede nieuws is: je hoeft er niet doorheen te beuken.
Je kunt er mee meelopen.
Zachtjes vooruit
Je hoeft niet alles tegelijk te doen.Je hoeft niet alles uit te zoeken.
Je hoeft maar een kleine stap per keer te zetten.
Overlaad jezelf niet. Kies maar een ding om je op te richten.
Gun jezelf eerst het gevoel van veiligheid en comfort bij die ene kleine nieuwe ervaring.
Geef het tijd voordat je er extra taken, oplossingen of grote plannen bij stapelt.
Laat je lijf en je hart wennen — langzaam, rustig — totdat het nieuwe vertrouwd gaat voelen.
Vertrouw erop dat vooruit vooruit is, ook als het stil en langzaam gaat.
Groei hoeft niet luid te zijn. Het moet alleen maar consistent, vriendelijk en veilig zijn.
Je bent niet lui en je bent niet stuk. Je bent aan het leren hoe je je veilig kunt voelen bij verandering.
Dat is dapper. Dat is heling. En het is genoeg.
-With Elli-