Als thuis ver weg is: heimwee, depressie en het verlangen dat niet overgaat

Ik ben in mijn dertiger jaren van Griekenland naar Nederland verhuisd.

"Maar Odysseus... zat op de rots in kwelling, treurend in zijn hart,
tranen vergietend..."

"Maar niets dat ik ken is zoeter dan mijn eigen land en mijn ouders,
al woon ik in een rijk huis in den vreemde..."

Het was geen impulsieve beslissing — het was doordacht, hoopvol, en op veel vlakken nodig. Maar zelfs nu, jaren later, voelt het hier nog steeds niet als thuis. En dat verlangen naar mijn geboortestad is niet minder geworden. Sterker nog, als je met depressie leeft, lijkt het alsof dat verlangen een megafoon heeft gekregen — alles is luider, zwaarder en moeilijker om te dragen.

Heimwee gaat niet alleen over het missen van een plek. Het gaat over het missen van een versie van jezelf die ergens hoorde. Die zich gekend voelde. Die niks hoefde uit te leggen.

Wat ik mis is niet alleen "daar"

Ik mis de zee bij de limani-haven — hoe het licht over het water danst, hoe de zilte lucht als een zegen om je huid wikkelt. Ik mis koffietijd met familie — niet het drankje zelf, maar het heilige ritueel van kletsen, delen, even bijpraten. Ik mis het dwalen door wijken vol muziek, gelach en gesprekken. Overal lichtjes. Overal leven.

Ik mis het eten — god, het eten! Smaken die voelen als thuiskomen op je tong. Taverna-tafels die de straat op puilen, vol mensen die klinken en verhalen vertellen. De buzz van een cultuur die hardop leeft.

Depressie maakt alles intenser

Als je met depressie leeft, komt heimwee niet als een zacht tikje. Het komt als een golf die je onderuithaalt. Alles voelt toch al grijs en zwaar — en dan is er die felle, kleurrijke wereld die je mist, die in je hoofd afspeelt als een herinnering waar je niet meer naartoe kunt.

Depressie maakt vreugde wazig en verlies scherp.
Het vergroot de eenzaamheid van ver van huis zijn.
Het maakt het lastiger om nieuwe wortels te slaan — als zelfs je bed uitkomen al een klus voelt.

Wat doe je met dat verlangen?

Je duwt het niet weg. Je schaamt je er niet voor en je probeert niet "erover heen te komen."

Je geeft het een plek — want het komt voort uit liefde.

Dit zijn een paar manieren waarop ik die liefde probeer vast te houden zonder dat het me verplet:

1. Ik heb een Griekenland-hoekje gemaakt in mijn Nederlandse appartement.

Gewoon een kaars die naar zee ruikt. Een potje Griekse oregano. Mijn favoriete muziek. Een foto van de limani. Zulke kleine dingen herinneren me eraan: Thuis is niet weg. Het zit in mij.

2. Ik maak tijd voor Griekse koffie — en de verhalen die erbij horen.

Ook als ik alleen drink, stel ik me voor dat ik bij familie zit. Soms videobel ik ze en praat gewoon hardop:
"Hoe was je dag? Oh, laat me de mijne vertellen."
Het is troostend. Het verbindt me met wat er echt toe doet.

3. Ik laat mezelf rouwen.

Heimwee is verdriet in vermomming. En verdriet is een vorm van liefde. Ik schrijf erover. Ik benoem het. Ik zeg:

"Ik mis het om door het leven gedragen te worden."
"Dit is liefde die nergens kan landen."

4. Ik probeer kleine rituelen op te bouwen die voelen als thuis.

Een vaste wandeling per week. Een bepaald gerecht op zondag. Een playlist. Alles wat mijn lijf weer een ritme geeft. Iets vertrouwds. Iets van mij.

Als jij dit ook voelt...

Je staat er niet alleen voor. Er is geen "juiste leeftijd" om opnieuw te beginnen, en geen deadline waarbinnen een plek als thuis moet voelen. Als je hart nog ergens anders zit, betekent dat niet dat je iets fout doet. Het betekent dat je mens bent.

Sommigen van ons zijn gemaakt om in meer dan een wereld te leven. Om meerdere luchten in ons mee te dragen. Om de geluiden van thuis nooit te vergeten — ook al bouwen we ergens anders een leven op.

En misschien... is dat geen zwakte. Misschien is dat een stille soort kracht.

-With Elli-