Sommige dagen lijken in het niets te verdwijnen.
Gisteren was zo'n dag. Ik kon niks. Ik bleef in bed liggen terwijl een zware golf van verdriet over me heen spoelde. Ik had geen energie. Het voelde alsof ik nooit meer energie zou hebben. En het ergste? De gedachten die in mijn hoofd fluisterden: "Je bent waardeloos omdat je vandaag niet kunt functioneren."
Zulke dagen komen onverwacht. Ik weet niet altijd wat ze triggert, maar minstens een keer per maand overkomt het me. Een hele dag kwijt. En elke keer stel ik mezelf dezelfde vragen:
Wat is dit?
Waarom gebeurt dit?
Hoort dit bij chronische depressie, of bij iets anders waar ik mee gediagnosticeerd ben?
Wat zijn "verloren dagen"?
Het zijn meer dan gewoon "luie" dagen. Het zijn dagen waarop je lijf en hoofd dichtklappen, waarop het gewicht van bestaan te zwaar voelt. Geen motivatie. Geen vonk. Geen beweging vooruit. Alleen een mist die alles omhult.
Heeft dit te maken met chronische depressie of angst?
Ja. Absoluut.
Wat ik heb geleerd, is dat dit dichtklappen geen falen is. Het zijn symptomen. Ze horen bij het leven met:
Chronische depressie — die perioden van laag functioneren kent, zelfs na reeksen normale dagen. Het bouwt langzaam op en neemt dan de overhand.
Angst — die kan leiden tot burnout en instortingen na perioden van emotionele overbelasting.
Neurodivergente ervaringen — zoals ADHD of autisme, waarbij emotioneel dichtklappen en overprikkeling veel voorkomen.
Zulke dagen zijn de manier van je lichaam om te zeggen: "Ik moet nu even stoppen. Ik kan niet meer."
Waarom voel ik me dan waardeloos?
Omdat depressie liegt.
Het vertelt je dat je waarde afhangt van je productiviteit. Dat rusten falen is. Dat behoeften hebben een zwakte is.
Maar de waarheid is:
Je bent niet je prestaties
Rusten is geen moreel falen
Je lichaam en geest hebben ook ruimte nodig om adem te halen
Wat kan zulke episodes uitlokken?
Soms is er geen duidelijke oorzaak. Andere keren zijn het subtiele dingen die zich langzaam opstapelen. Mogelijke triggers zijn:
Emotionele uitputting door masking of sociaal meedoen
Veranderingen in slaap, eten of hormonale cyclus
Overprikkeling
Eenzaamheid of onvervulde emotionele behoeften
Zelfs het weer of de stand van de maan
Misschien helpt het om een zacht dagboek bij te houden — niet om je prestaties te meten, maar om met vriendelijkheid patronen te herkennen en jezelf compassie te geven als ze opduiken.
Wat helpt?
Op de dag zelf:
Vecht er niet tegen — accepteer dat je rust nodig hebt
Wees lief voor jezelf: zachte muziek, warme dekens, genoeg drinken, geen druk
Gebruik zinnen als: "Dit is een golf. Het gaat voorbij. Ik ben niet kapot."
De dag erna:
Overcompenseer niet. Begin klein. Een ding tegelijk.
Vraag jezelf lief: Speelde er iets op? Was er iets wat ik nodig had?
Houd het licht: beweging, natuur, zonlicht, contact
Je staat er niet alleen voor
Zo'n dag hebben, een keer per maand of vaker, maakt je niet zwak. Het maakt je menselijk. Het zijn je lichaam en geest die om zorg vragen, niet om straf.
Aan iedereen die dit leest en zelf verloren dagen kent:
Je bent niet kapot.
Je bent niet alleen.
Je bent nog steeds waardevol — juist op de dagen dat je het gevoel hebt van niet.
En als je ooit een zacht plan nodig hebt voor zulke dagen, een veilige plek om te reflecteren, of iemand die je eraan herinnert dat rust ook een vorm van heling is — ik ben er.
Met liefde,
Elli
