Ήμουν στον καναπέ όταν το ρώτησα. Μισή ερώτηση, στην πραγματικότητα.
«Κι αν… πουλούσες το σπίτι;»
Και μετά, σχεδόν με την ίδια ανάσα: «Α, άσ’ το. Μάλλον δεν είναι καλή ιδέα. Δεν θα βγάλεις περισσότερα αν το πουλήσεις».
Εγώ το άφησα. Εκείνος όχι.
Συνέχισε να το σκέφτεται. Λίγες μέρες μετά γύρισε με όσα είχε βρει: τι θα γινόταν πραγματικά αν πουλούσαμε, και τι επιλογές θα είχαμε μετά. Και οι επιλογές δεν ήταν αυτές που περίμενα. Ταξίδια. Ένα χωριό κάπου μακριά από τον κόσμο, με γη. Να καλλιεργούμε λουλούδια, να καλλιεργούμε φαγητό. Να ζούμε μέσα στη φύση αντί δίπλα της. Να γνωρίζουμε ζώα. Να εξερευνούμε αυτόν τον πλανήτη όσο είμαστε εδώ.
Θα το λάτρευα. Όλο αυτό.
Αλλά αυτό που με άγγιξε δεν ήταν οι επιλογές. Ήταν η ίδια η ερώτηση. Ένιωσα πως ήταν μια ερώτηση που τη χρειαζόμασταν. Μια ερώτηση που επιστρέφει καλά δεδομένα. Κάτι μέσα μου έλεγε πρέπει να αλλάξω κάτι, και αυτή η ερώτηση με βοηθούσε να βρω τι.
Το σφίξιμο στο στομάχι
Όταν το φαντάζομαι, το στομάχι μου σφίγγεται. Η ιδέα της αλλαγής. Είναι συναρπαστική και τρομακτική ταυτόχρονα. Να αφήσεις το σπίτι, να αφήσεις τη ρουτίνα που έχτισες, για κάτι καινούργιο και άγνωστο.
Αλλά να τι παρατήρησα. Όταν σύγκρινα τη νέα εικόνα με το τώρα μου, το τώρα μου φάνηκε λίγο γκρίζο.
Και νομίζω πως αυτό είναι το σήμα. Αν το καινούργιο σου φέρνει χαρά, και η τωρινή σου ζωή φαίνεται γκρίζα δίπλα του, ίσως πρέπει να αλλάξεις αυτά με τα οποία δεν είσαι ευτυχισμένη. Όχι τα πάντα. Δεν μπορούν όλοι να αλλάξουν ό,τι θέλουν στη ζωή τους. Αλλά αν προσπαθήσουμε, αν επανεκτιμήσουμε με ειλικρίνεια πού βρισκόμαστε, μπορούμε να βρούμε αυτά που μπορούμε να αλλάξουμε. Και μπορούμε να δούμε, συναισθηματικά, πού πραγματικά στεκόμαστε.
Η εικόνα
Όταν κλείνω τα μάτια πάνω σε αυτή την ερώτηση, να τι βλέπω: πράσινη φύση, γαλάζιος ουρανός, θάλασσα, νερό, αέρας. Ελευθερία. Ένας ανοιχτός δρόμος που μπορώ να διαλέξω και να τον διανύσω. Ένα καθαρό μονοπάτι για να διαλέξω αυτό που θέλω.
Αυτή η εικόνα έκανε κάτι χρήσιμο. Με έκανε να κοιτάξω το πραγματικό μου σχέδιο για φέτος και να ρωτήσω: είμαι εντάξει με αυτό;
Η ειλικρινής απάντηση
Φέτος είχα επικεντρωθεί στο να βρω δουλειά. Μια καλή δουλειά γραφείου. Ήταν πολύ δύσκολο, και χωρίς τύχη. Το freelancing πάει καλύτερα, αλλά είναι τόσο δύσκολο, και χρειάζεται χρηματοδότηση και χρόνο για να μεγαλώσει.
Προσπαθούσα να τα κάνω όλα μαζί. Αναζήτηση δουλειάς, freelancing, χτίσιμο, ελπίδα.
Και νομίζω πως η ερώτηση μου έδειξε γιατί τα άλλα βήματα δεν δούλευαν. Υπάρχει ένα βήμα πριν από αυτά που συνέχεια το προσπερνούσα. Η εκπαίδευση. Το είχα σκεφτεί και πριν, φυσικά. Αλλά πάντα το έβαζα μετά τα άλλα, σαν να θα έφτανα εκεί μόλις τακτοποιούνταν όλα τα υπόλοιπα.
Τώρα νομίζω πως πάει πρώτο. Πρέπει να το πω, δυνατά: χρειάζομαι βοήθεια, και πρέπει να δώσω δύο χρόνια στη μάθηση. Αυτή είναι μια νέα πόρτα που ανοίγει. Δεν είναι η βάρκα ούτε το χωριό. Αλλά μπορεί να είναι ο δρόμος που οδηγεί εκεί.
Η επόμενη ερώτηση
Έτσι, μια ερώτηση στον καναπέ έγινε μια ολόκληρη επανεκτίμηση. Πού βρισκόμαστε τώρα; Μας αρέσει εδώ; Τι κάνουμε κάθε μέρα, και το διαλέξαμε εμείς;
Δεν έχω όλες τις απαντήσεις. Αλλά νιώθω ελπίδα κρατώντας τις ερωτήσεις. Αυτό είναι καινούργιο για μένα, και το κρατάω.
Και τώρα η επόμενη ερώτηση, η πιο δύσκολη:
Να σπουδάσω τι;
Θα σας πω όταν το βρω.
Η σειρά σου
Πριν φύγεις, δοκίμασέ το. Κάτσε στον δικό σου καναπέ και ρώτησε τον εαυτό σου: πού βρίσκεσαι στη ζωή σου αυτή τη στιγμή; Όχι εκεί που σχεδίαζες να είσαι. Εκεί που πραγματικά είσαι.
Και μετά κάνε τη μισή ερώτηση. Αυτή που συνήθως σταματάς τον εαυτό σου πριν την ολοκληρώσει.
Κι αν εγώ…
Δες τι θα γυρίσει πίσω.