Υπήρχε μια εποχή στη ζωή μου που δεν είχα ζήσει ποτέ μόνη.
 |
| Photo By With Elli |
Πήγα από το πατρικό σε σχέσεις, παρέες και ερωτικές ιστορίες — πάντα ψάχνοντας να ανήκω κάπου. Νόμιζα πως το να είσαι μέρος κάτι σημαίνει ότι είσαι ασφαλής, ότι έχεις αξία. Η αλήθεια όμως ήταν... ότι φοβόμουν να μείνω μόνη μου.
Εξαρτιόμουν από τους άλλους για να με ορίσουν — οικογένεια, φίλοι, σύντροφοι — και προσπαθούσα διαρκώς να κρατήσω τα πράγματα ενωμένα, τρομαγμένη μην τελειώσει κάτι κι εξαφανιστώ κι εγώ μαζί. Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή την προσπάθεια να μην είμαι μόνη, ποτέ δεν είχα νιώσει πιο μοναχική.
Γιατί δεν ήμουν με τον εαυτό μου.
Δεν ήξερα καν ποια ήταν η «εγώ».
Κι ειλικρινά, δεν μου άρεσε κι ιδιαίτερα ο εαυτός μου.
Η θεραπεία άλλαξε αυτό.
Δεν ήταν εύκολο — δεν είναι ακόμα. Αλλά η θεραπεία μου έδωσε έναν καθρέφτη. Με βοήθησε να δω τον εαυτό μου, σιγά σιγά, χωρίς κρίση. Να κάτσω με τη δική μου παρέα, να περάσω χρόνο μαζί μου, και να αρχίσω — λίγο λίγο — να μ' αρέσω. Κάποιες φορές, ακόμα και να αγαπάω τον εαυτό μου.
Κατάλαβα ότι στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου δεν ήμουν ποτέ πραγματικά ανεξάρτητη. Πάντα στηριζόμουν στην παρουσία κάποιου, στην έγκρισή του, στην κατεύθυνσή του. Δεν είχα σταθεί ποτέ στα πόδια μου.
Αυτή η συνειδητοποίηση πόνεσε — αλλά ήταν ταυτόχρονα η αρχή της θεραπείας.
Το ταξίδι του να μαθαίνεις να στέκεσαι μόνη δεν έχει σχέση με απομόνωση. Έχει σχέση με το να γίνεις ολόκληρη.
Ψυχολόγοι σαν τον Carl Jung αποκαλούσαν αυτό εξατομίκευση — τη διαδικασία να γίνεσαι ο δικός σου άνθρωπος, ξεχωριστά από τις φωνές και τις προσδοκίες γύρω σου.
Ο Erik Erikson έγραψε ότι πριν χτίσουμε υγιή οικειότητα, χρειάζεται πρώτα μια γερή αίσθηση ταυτότητας. Αλλιώς, χανόμαστε μέσα στον άλλο, μπερδεύουμε την εγγύτητα με την αγάπη.
Κι ο Donald Winnicott είπε κάτι που τώρα το νιώθω βαθιά: «Η ικανότητα να είσαι μόνος είναι σημάδι συναισθηματικής ωριμότητας.» Σημαίνει να είσαι μόνη χωρίς να νιώθεις εγκαταλελειμμένη — να νιώθεις ασφαλής μέσα σου.
Σήμερα, μαθαίνω ότι η αυτοεμπιστοσύνη είναι κάτι που χτίζεις, δεν γεννιέσαι μαζί της. Μαθαίνω ότι μπορώ να κάνω πράγματα μόνη μου. Μπορώ να κάνω μικρά βήματα προς τα όνειρά μου. Δεν χρειάζομαι μαγική δύναμη ούτε κάποιον να με σώσει. Χρειάζεται απλά να εμφανιστώ για τον εαυτό μου.
Βέβαια, δεν τα έκανα όλα μόνη μου.
Ήμουν τυχερή που είχα μερικούς υπέροχους ανθρώπους δίπλα μου — ανθρώπους που με δέχτηκαν όπως ήμουν, που δεν μου ζήτησαν να «φτιαχτώ», αλλά μου έδωσαν χώρο να μεγαλώσω. Η παρουσία τους με βοήθησε να καταλάβω ότι η θεραπεία δεν σημαίνει να αλλάξεις ποια είσαι. Σημαίνει να γίνεις αυτή που ήσουν πάντα, κάτω από τον φόβο κι την εξάρτηση.
Τώρα, δουλεύω πάνω στον εαυτό μου κάθε μέρα — μέσα από θεραπεία, σπουδές, coaching, κι από μικρές καθημερινές συνήθειες που μου θυμίζουν πως μπορώ.
Αν ποτέ σου δοθεί η ευκαιρία να δοκιμάσεις coaching σε μια σοβαρή, αξιόπιστη εταιρεία — όχι από τυχαίους, αλλά με πραγματική επαγγελματική καθοδήγηση — κάν' το.
Μπορεί να είναι ένα πολύ ωραίο συμπλήρωμα στη θεραπεία.
Σου μαθαίνει δομή, αυτοσυμπόνια και καινούρια εργαλεία για να χτίσεις τη ζωή που θέλεις.
Για πρώτη φορά, αρχίζω να νιώθω εμένα.
Όχι αυτή που χρειάζονται οι άλλοι να είμαι.
Απλά εγώ — σιγά σιγά, απαλά, γίνομαι αληθινή.
Κι αυτό είναι παραπάνω από αρκετό.