 |
| Photo by Erwan Hesry on Unsplash |
Ήρθε πάλι ο Δεκέμβριος — ο μήνας με τα φώτα, τα τραγούδια κι τη ζεστασιά. Κι όμως, για πολλούς από μας, τα Χριστούγεννα δεν φέρνουν μόνο χαρά αλλά κι ένα κύμα μελαγχολίας. Πάντα αναρωτιόμουν γιατί συμβαίνει αυτό — γιατί μια εποχή που υπόσχεται αγάπη ξυπνάει κι θλίψη.
Ίσως γιατί τα Χριστούγεννα είναι τόσο δεμένα με τη μνήμη. Δεν είναι απλά γιορτή — είναι καθρέφτης. Αντανακλά τα παιδικά μας χρόνια, τις οικογένειές μας, τις παραδόσεις μας, κι μερικές φορές τις απουσίες που νιώθουμε πιο δυνατά απ' όλα.
Η Μελαγχολία των Χριστουγέννων
Όταν ήμουν παιδί, τα Χριστούγεννα ήταν η μόνη στιγμή του χρόνου που ένιωθα ασφαλής, αγαπημένη, τυλιγμένη σε ζεστασιά. Το σπίτι μας έλαμπε, η μυρωδιά απ' το φαγητό της μαμάς γέμιζε τα δωμάτια, τα δώρα περίμεναν κάτω απ' το δέντρο, κι επιτέλους ήμασταν όλοι μαζί. Ακόμα κι ο πατέρας μου — απ' τον οποίο λαχταρούσα πάντα να νιώσω πιο κοντά — ήταν εκεί. Εκείνα τα δείπνα μου χάριζαν μια σπάνια αίσθηση ότι ανήκω κάπου.
Ήταν μαγικό. Μυστηριακό. Κι ας ήταν κι καταναλωτικό, με τις τελετουργίες δώρων κι λάμψης — πίσω απ' όλα αυτά, ήταν ένα κουκούλι ασφάλειας. Για κάποιον που ζούσε βαρύ με κατάθλιψη κι μοναξιά, τα Χριστούγεννα ήταν η μοναδική φωτεινή κλωστή στο ύφασμα της χρονιάς.
Φυσικά, ως ενήλικη, προσπάθησα να τα ξαναφτιάξω. Ήθελα κάθε Χριστούγεννα να μοιάζουν με εκείνα — να φέρω πίσω τη μαγεία, την αγάπη, εκείνη την αίσθηση ότι ανήκω. Αλλά η ζωή αλλάζει. Οι οικογένειες αλλάζουν. Μεγαλώνεις, φεύγεις μακριά, κι ξαφνικά τίποτα δε μοιάζει ίδιο.
Πέρσι ήταν τα πρώτα μου Χριστούγεννα στην Ολλανδία μαζί με τον σύντροφό μου. Ήταν όμορφα με τον τρόπο τους — αλλά μ' έβαλαν να συνειδητοποιήσω κάτι: κουβαλούσα όχι μόνο τη χαρά των Χριστουγέννων αλλά κι το βάρος τους. Ένα βάρος προσδοκίας, λαχτάρας, μιας προσπάθειας να ξαναζωντανέψω κάτι που ανήκε σε άλλη εποχή.
Φτιάχνοντας ένα Γιορτινό Καταφύγιο
Όταν δεν μπορούμε να γυρίσουμε στα Χριστούγεννα της παιδικής μας ηλικίας, ίσως η ζωή μάς καλεί να φτιάξουμε τη δική μας εκδοχή — ένα καταφύγιο για τη φάση που ζούμε τώρα. Αυτό μπορεί να σημαίνει στολισμό με τρόπους που σε εκφράζουν, καινούριες παραδόσεις μ' αγαπημένους ανθρώπους, ή ακόμα κι γιορτές πιο ήσυχες, πιο συνειδητές.
Ρώτα τον εαυτό σου:
Τι με κάνει να νιώθω ασφαλής κι ζεστά τον χειμώνα;
Ποιες παραδόσεις ακόμα μου φέρνουν χαρά — κι ποιες μπορώ ν' αφήσω;
Πώς μπορώ να φτιάξω έναν χώρο που να νιώθεται σαν γιορτινό καταφύγιο, κι ας μη μοιάζει καθόλου μ' αυτά που μεγάλωσα;
Τα Χριστούγεννά σου δε χρειάζεται να είναι τέλεια. Δε χρειάζεται να μοιάζουν μ' αυτά κανενός. Αρκεί να σε κρατάνε — απαλά, ζεστά, αληθινά.
Σκέψεις κι Προθέσεις
Καθώς η χρονιά κλείνει, σε καλώ να σκεφτείς όχι μόνο τις χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις σου αλλά κι τη χρονιά ολόκληρη. Ποιες στιγμές έφεραν φως στη ζωή σου; Τι μαθήματα θέλεις να πάρεις μαζί σου; Κι το πιο σημαντικό — πώς μπορείς να φτιάξεις χώρους όπου νιώθεις ότι ανήκεις, όχι μόνο τον Δεκέμβριο αλλά ολόχρονα;
Με ζεστασιά, από τη δική μου καρδιά στη δική σου — είθε να βρεις το φως σου σ' αυτόν τον πιο σκοτεινό μήνα.