 |
| Photo By With Elli |
Σκέψεις μου για τα Οριακά Χαρακτηριστικά και τη Συναισθηματική Επιβίωση
Θέλω να ξεκινήσω με κάτι σημαντικό:
Δεν έχω διάγνωση Διαταραχής Οριακής Προσωπικότητας (ΔΟΠ).
Έχω όμως διάγνωση για οριακά χαρακτηριστικά — μοτίβα που αντικατοπτρίζουν μέρος της συναισθηματικής έντασης, της ευαισθησίας στις σχέσεις και της εσωτερικής αστάθειας που βιώνουν συχνά οι άνθρωποι με ΔΟΠ.
Δεν τα μοιράζομαι αυτά για να βάλω ταμπέλα στον εαυτό μου ή να ενθαρρύνω αυτοδιαγνώσεις. Θέλω να δώσω μια εικόνα για το πώς αυτά τα χαρακτηριστικά εμφανίζονται στη ζωή μου — και πώς μαθαίνω να ζω μαζί τους πιο ήπια.
Γιατί όταν πρωτοάρχισα να μαθαίνω για τη ΔΟΠ, κάτι μέσα μου ξεφύσηξε.
Ένιωσα ότι κάποιος με βλέπει, με τρόπο που δεν είχε γίνει ποτέ πριν.
Κάτι μου ψιθύρισε:
«Αυτό εξηγεί εκείνο το κομμάτι σου που κανείς δεν κατάλαβε ποτέ.»
Πώς Φαίνεται Αυτό σε Μένα
Φόβος εγκατάλειψης, ακόμα κι όταν κανείς δεν έχει φύγει
Δίνω κι άλλο και κι άλλο μέχρι να αδειάσω συναισθηματικά — κι ύστερα εξαφανίζομαι από ντροπή
Νιώθω ότι είμαι βάρος, ενώ ταυτόχρονα λαχταράω εγγύτητα μ' όλη μου τη δύναμη
Δένομαι γρήγορα — κι αμέσως μετά πανικοβάλλομαι ότι θα τα καταστρέψω
Συναισθήματα που πέφτουν πάνω μου σαν κύματα, κάποτε χωρίς καμία προειδοποίηση
Στιγμές που αναρωτιέμαι ποια είμαι πραγματικά, ή τι βλέπουν οι άλλοι σε μένα
Μια επίμονη αίσθηση κενού, σαν να λείπει πάντα κάτι
Αυτά δεν είναι ιδιοτροπίες κι ούτε θέμα χαρακτήρα. Είναι αντιδράσεις προσαρμογής — γεννημένες μέσα σε μια παιδική ηλικία όπου η συναισθηματική ασφάλεια δεν ήταν δεδομένη, κι η αγάπη μερικές φορές έμοιαζε να μπορεί να χαθεί ανά πάσα στιγμή.
Τι Ξέρω Τώρα
 |
| Photo by Callum Skelton on Unsplash |
Σημαίνουν πως προσαρμόστηκα για να επιβιώσω.
Μιλάνε για:
Ένα παιδί που έμαθε να διαβάζει τη διάθεση όλων γύρω του, για να νιώθει ασφαλές
Ένα νευρικό σύστημα που μεγάλωσε μέσα σε συναισθηματική ασυνέπεια
Μια βαθιά λαχτάρα για παρουσία, καθρέφτισμα και τρυφερότητα
Και σιγά σιγά μαθαίνω να δίνω στον εαυτό μου αυτά που κάποτε δεν είχα.
Πώς Μοιάζει η Ίασή μου...
Φτιάχνω ρουτίνες γείωσης που με κάνουν να νιώθω κρατημένη κι ασφαλής
Δουλεύω με το εσωτερικό μου παιδί και τη ρύθμιση του νευρικού μου συστήματος
Αφήνω πίσω μου την πίεση να είμαι «εύκολη στην αγάπη»
Ανοίγω τη ζωή μου σε ανθρώπους που είναι ασφαλείς, σταθεροί κι ευγενικοί
Κάνω υπομονή με τον εαυτό μου σε στιγμές συναισθηματικής φουρτούνας
Μαθαίνω να εμπιστεύομαι ότι η αγάπη δε χρειάζεται να πονάει.
Ότι τα σύνορα δεν είναι απόρριψη.
Κι ότι τα συναισθήματά μου δεν είναι υπερβολικά — είναι ανεπεξέργαστες αλήθειες που ζητάνε φροντίδα.
Γιατί τα Μοιράζομαι
Γιατί μπορεί κι εσύ να νιώθεις ότι:
Είσαι πάντα «πολύ» για τους γύρω σου
Καταστρέφεις σχέσεις ακόμα κι όταν τις θέλεις περισσότερο απ' όλα
Κουβαλάς μια φωτιά μέσα σου που κανείς δε σ' έμαθε πώς να κρατήσεις
Αν είσαι αυτή — σε βλέπω.
Δεν είσαι δραματική. Δεν είσαι χαλασμένη.
Αντιδράς σ' έναν κόσμο που δεν ήξερε πάντα πώς ν' αντιμετωπίσει το βάθος σου.
Τώρα όμως μπορείς ν' αρχίσεις να συναντάς τον εαυτό σου — με απαλότητα, αργά κι ασφαλής.
Ακριβώς όπως μαθαίνω κι εγώ.