Για τη Θεραπεία, την Ταυτότητα και το να Ξαναγίνω Εγώ
Τα τελευταία τρία χρόνια, δεν απλώς μεγάλωσα. Φωτογραφία από Alfonso Scarpa στο Unsplash
Γέρασα — όχι με τον τρόπο που γερνά το σώμα, αλλά στο πνεύμα.
Και για πρώτη φορά, άφησα τα πάντα.
Σταμάτησα να πιέζομαι.
Σταμάτησα να ντύνομαι, να βάζω μακιγιάζ, να πλάθω τον εαυτό μου για τον κόσμο.
Σταμάτησα να παίζω το ρόλο της «ομορφιάς».
Σταμάτησα να κυνηγώ κάτι που δεν πίστευα πλέον ότι χρειαζόμουν.
Κι ένιωθε καλά.
Ένιωθε ασφαλές.
Ήταν μια ανάπαυλα που δεν είχα αφήσει ποτέ τον εαυτό μου να νιώσει πριν.
Το είδος της παράδοσης που έλεγε:
Δεν χρειάζεται να προσποιείσαι πλέον.
Μα καθώς περνούσαν οι μήνες, κάτι άρχισε να σαλεύει μέσα μου.
Μια λαχτάρα.
Μια σπίθα.
Ένας μικρός πόνος για κομμάτια του εαυτού μου που είχα αφήσει ήσυχα να πεθάνουν στο όνομα της ίασης.
Δεν ήταν για την εμφάνιση. Δεν ήταν για να ευχαριστήσω κάποιον.
Ήταν κάτι βαθύτερο:
Μου έλειπε εγώ η ίδια.
Είχα γκρεμίσει την ταυτότητά μου τόσο ολοκληρωτικά στο όνομα της θεραπείας, που ξέχασα πως δικαιούμουν να κρατήσω τα κομμάτια που ήταν πραγματικά δικά μου — αυτά που δεν χρειάστηκε ποτέ να φύγουν. Πώς έπαιζα με τα χρώματα. Πώς κινούμουν στον κόσμο με σκοπό. Πώς εκφραζόμουν μέσα απ' τα ρούχα, την ενέργεια, τα μικρά τελετουργικά μου.
Ο Μετασχηματισμός Είναι ένα Είδος Θανάτου
Στην ψυχολογία το λένε κρίση ενσωμάτωσης ταυτότητας.
Συμβαίνει συχνά μετά από περιόδους βαθιάς ίασης ή συναισθηματικής ανάπτυξης — όταν αποβάλλουμε παλιούς ρόλους και πρότυπα, αλλά δεν έχουμε ακόμα μάθει πώς να ενσαρκώνουμε τα νέα. Ξέρουμε τι δεν είμαστε πλέον, αλλά δεν είμαστε σίγουροι τι γινόμαστε.
Ο Carl Jung μιλούσε γι' αυτό ως μέρος της διαδικασίας της εξατομίκευσης — ένα απαραίτητο πέρασμα όπου η μάσκα (persona) πέφτει και συναντάμε τον εαυτό μας στην πιο ακατέργαστη, πιο ειλικρινή του μορφή. Δεν είναι κατάρρευση. Είναι μια γέννηση.
Αλλά αυτό δεν το κάνει εύκολο.
Αγαπώ τη Ζωή μου. Αλλά μου Λείπουν Κομμάτια μου.
Η αλήθεια είναι — αγαπώ τη ζωή μου τώρα.Νιώθω πιο σταθερή. Πιο συνδεδεμένη. Πιο αυθεντική. Φωτογραφία από Annie Spratt στο Unsplash
Όχι η πίεση. Όχι η παρουσίαση.
Μόνο η παρουσία — το να νιώθω ζωντανή στο σώμα μου, εκφραστική στην ψυχή μου. Κι ίσως δεν χρειάζεται να επιλέξω.
Ίσως μπορώ να συστήσω τον παλιό εαυτό μου στον νέο. Ίσως μπορώ να τους ενώσω — απαλά, με αγάπη — σε μια εκδοχή της Elli που νιώθει ολοκληρωμένη, απαλή και ασφαλής.
Ίσως η θεραπεία δεν σημαίνει να τα πετάξεις όλα.
Ίσως σημαίνει να θυμηθείς τι ήταν πάντα δικό σου και να το πας μαζί σου μπροστά.
Είναι Μόνο σε Μένα; Ή Συμβαίνει Μετά τα 30;
Όχι, δεν είναι μόνο σε μένα. Ούτε μόνο σε σένα.
Πολλοί νιώθουν αυτή τη στροφή γύρω στα τριάντα.
Ο ψυχολόγος Erik Erikson το περιέγραφε ως εποχή επαναπροσανατολισμού — απ' τη βιτρίνα και την εικόνα, προς τον σκοπό και το νόημα.
Το σώμα μπορεί να αλλάξει.
Ο ρυθμός της ζωής μπορεί να ηρεμήσει.
Και ξαφνικά, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ερωτήματα όπως:
Ποια είμαι, τώρα που δεν προσποιούμαι;
Τι από τον παλιό εαυτό μου θέλω να κρατήσω;
Και πώς μπορώ να αγαπήσω τον εαυτό μου σε αυτό το στάδιο — όχι ως έργο υπό εξέλιξη, αλλά ως άνθρωπο;
Επιστρέφω στον Εαυτό μου, Απαλά
Λοιπόν, εδώ είμαι.
Πετυχαίνω πράγματα αργά.
Προχωράω με τον δικό μου ρυθμό.
Μερικές φορές νιώθω αισιόδοξη, μερικές φορές κολλημένη — σαν να έχω κάνει παύση στη μέση μιας μετάβασης.
Αλλά τώρα ξέρω:
Αυτή η παύση είναι ιερή.
Δεν είναι αποτυχία.
Είναι κύηση.
Και θέλω να ξανασυναντηθώ με τον εαυτό μου — όχι με επείγουσα διάθεση, αλλά με περιέργεια.
Όχι για να επιστρέψω, αλλά για να ανακτήσω.
Να φορέσω ξανά χρώματα.
Να ντυθώ με χαρά.
Να χορέψω με τον εαυτό μου μπροστά στον καθρέφτη.
Να βάλω κραγιόν για κανέναν άλλο εκτός από μένα.
Να γίνω η εκδοχή της Elli που νιώθει ασφαλής, εκφραστική και ζωντανή.
Σε Όποιον/α Νιώθει Αυτό
Αν άφησες κομμάτια του εαυτού σου για να επιβιώσεις —
Αν νιώθεις μεγαλύτερος/η όχι σε χρόνια, αλλά στην κούραση της ψυχής σου —
Αν έχεις κάνει παύση στην παρουσίαση, κι αναρωτιέσαι ποιος/α απόμεινε —
Να ξέρεις:
Δεν είσαι σπασμένος/η.
Βρίσκεσαι σε μετασχηματισμό.
Αυτό δεν είναι κενό. Είναι επιστροφή.
Αυτό δεν είναι οπισθοδρόμηση. Είναι ενσωμάτωση.
Δεν έχασες τον εαυτό σου. Απλώς τον ξανασυναντάς — αργά, ειλικρινά, βαθιά.
Κι αυτό, φίλε/η μου, είναι το πιο όμορφο είδος γέννησης.
Περαιτέρω Ανάγνωση για Συνοδοιπόρους
Αν αυτό σου μιλά, ίσως σου αρέσει να εξερευνήσεις:
Clarissa Pinkola Estés, Women Who Run With the WolvesΑν αυτό σου μιλά, ίσως σου αρέσει να εξερευνήσεις:
Brené Brown, The Gifts of Imperfection
Tara Brach, Radical Acceptance
Esther Perel για την εξέλιξη της ταυτότητας στις σχέσεις
Glennon Doyle, Untamed
Carl Jung για την εξατομίκευση
Erik Erikson για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη στην ενήλικη ζωή