Αρχίζω να ψάχνω δικαιολογίες για να μη συνεχίσω.
Νιώθω ότι δεν αξίζω... ή μήπως απλά τρέμω την αλλαγή.
Όσο κι αν πονάω γι' αυτά που δεν μ' αρέσουν στη ζωή μου — τις δυσκολίες που φτιάχνω μόνη μου, κι εκείνες που φέρνει το περιβάλλον και η κοινωνία — μου είναι οικείες. Είναι κομμάτι μου. Τις έχω συνηθίσει.
Κι αυτό που δεν έχω συνηθίσει... είναι το άγνωστο.
Ακόμα κι αν αυτό που υπάρχει εκεί έξω είναι καλό — ακόμα κι αν μπορούσα να δω το μέλλον και να ήξερα ότι θα ήταν καλύτερο — πάλι φοβάμαι. Γιατί δεν είναι αυτό που ξέρω.
Δεν είναι αυτό που συνήθισα.
Κι αυτό με κάνει να νιώθω ανασφαλής.
Photo by Casey Horner
Τι Γίνεται Μέσα μου
Αυτό το πάγωμα δεν είναι αποτυχία. Είναι αντίδραση επιβίωσης.
Το σύστημά σου προσπαθεί να σε προστατέψει — από τη συντριβή, από την απογοήτευση, από το αβέβαιο.
Μόνο που αυτή η προστασία σε κρατάει μακριά απ' τη ζωή που θέλεις να ζήσεις.
Τα καλά νέα: δεν χρειάζεται να τη σπάσεις αυτή τη φοβία.
Μπορείς να βαδίσεις μαζί της.
Ένας Πιο Ήπιος Δρόμος
Δεν χρειάζεται να κάνεις τα πάντα με τη μία.Δεν χρειάζεται να βρεις απαντήσεις σε όλα.
Αρκεί ένα μικρό βήμα τη φορά.
Μη φορτώνεσαι τα πάντα. Διάλεξε ένα πράγμα κι εστίασε εκεί.
Δώσε στον εαυτό σου χρόνο να νιώσει ασφάλεια κι άνεση μ' αυτή τη μικρή νέα εμπειρία πρώτα.
Δώσε του χρόνο πριν προσθέσεις κι άλλες δουλειές, λύσεις ή μεγάλα σχέδια.
Άφησε το σώμα και την καρδιά σου να προσαρμοστούν — σιγά σιγά, με τρυφερότητα — ώσπου το καινούργιο να γίνει οικείο.
Να εμπιστεύεσαι ότι κάθε βήμα μπροστά μετράει, ακόμα κι αν είναι αθόρυβο κι αργό.
Η εξέλιξη δεν χρειάζεται να είναι θορυβώδης. Αρκεί να είναι σταθερή, τρυφερή κι ασφαλής.
Δεν είσαι τεμπέλα, ούτε χαλασμένη. Μαθαίνεις πώς να νιώθεις ασφαλής μέσα στην αλλαγή.
Κι αυτό χρειάζεται θάρρος. Αυτό είναι θεραπεία. Κι αυτό αρκεί.
-With Elli-