Κάποιες μέρες νιώθεις σαν να χάνονται στο πουθενά.
Χθες ήταν μια τέτοια μέρα. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Έμεινα στο κρεβάτι κι ένιωθα ένα βαρύ κύμα λύπης να με σκεπάζει. Δεν είχα ίχνος ενέργειας. Ένιωθα σαν να μην πρόκειται να ξαναέχω ενέργεια ποτέ. Και το χειρότερο; Οι σκέψεις που ψιθύριζαν μέσα μου: «Δεν αξίζεις τίποτα, αφού δεν μπορείς να σηκωθείς σήμερα.»
Αυτές οι μέρες έρχονται χωρίς προειδοποίηση. Δεν ξέρω πάντα τι τις πυροδοτεί, αλλά τουλάχιστον μία φορά τον μήνα συμβαίνει. Μια ολόκληρη μέρα χαμένη. Και κάθε φορά, ρωτάω τον εαυτό μου τα ίδια:
Τι είναι αυτό;
Γιατί μου συμβαίνει;
Μήπως σχετίζεται με τη χρόνια κατάθλιψη ή κάτι άλλο που μου έχει διαγνωστεί;
Τι είναι οι «χαμένες μέρες»;
Δεν είναι απλά μέρες τεμπελιάς. Είναι μέρες που το μυαλό και το σώμα σβήνουν, που το βάρος της ύπαρξης γίνεται αβάσταχτο. Κανένα κίνητρο. Καμία σπίθα. Καμία κίνηση μπροστά. Μόνο μια ομίχλη που σκεπάζει τα πάντα.
Σχετίζεται με χρόνια κατάθλιψη ή άγχος;
Ναι. Απολύτως.
Αυτό που έμαθα είναι πως αυτά τα «σβησίματα» δεν είναι αποτυχίες. Είναι συμπτώματα. Ανήκουν στο τοπίο του να ζεις με:
Χρόνια κατάθλιψη — που μπορεί να φέρνει επεισόδια χαμηλής λειτουργικότητας, ακόμα και μετά από φυσιολογικές μέρες. Χτίζεται αργά κι ύστερα σε καταπίνει.
Άγχος — που οδηγεί σε burnout και κατάρρευση μετά από περιόδους συναισθηματικής υπερφόρτωσης.
Νευροαποκλίνουσες εμπειρίες — όπως ADHD ή αυτισμός, όπου τα συναισθηματικά shutdowns και η αισθητηριακή υπερφόρτωση είναι κάτι σύνηθες.
Αυτές οι μέρες είναι ο τρόπος του σώματός σου να λέει: «Χρειάζομαι να σταματήσω. Δεν αντέχω άλλο.»
Γιατί νιώθω άχρηστη εκείνες τις μέρες;
Γιατί η κατάθλιψη λέει ψέματα.
Σου λέει πως η αξία σου μετριέται από την παραγωγικότητά σου. Πως αν ξεκουράζεσαι, αποτυγχάνεις. Πως το να έχεις ανάγκες είναι αδυναμία.
Η αλήθεια όμως είναι:
Δεν είσαι αυτό που παράγεις
Η ξεκούραση δεν είναι ηθικό σφάλμα
Το σώμα κι ο νους σου χρειάζονται κι αυτά χώρο να αναπνεύσουν
Τι πυροδοτεί αυτά τα επεισόδια;
Μερικές φορές δεν υπάρχει σαφής αιτία. Άλλες, είναι μικρά πράγματα που μαζεύονται σιγά-σιγά. Πιθανοί παράγοντες:
Συναισθηματική εξάντληση από masking ή κοινωνική προσπάθεια
Αλλαγές στον ύπνο, τη διατροφή ή τον ορμονικό κύκλο
Περιβάλλοντα με υπερβολικά ερεθίσματα
Μοναξιά ή ανικανοποίητες συναισθηματικές ανάγκες
Ακόμα κι ο καιρός ή οι φάσεις του φεγγαριού
Ίσως αξίζει να κρατάς ένα απλό ημερολόγιο — όχι για να μετράς απόδοση, αλλά για να αναγνωρίζεις μοτίβα κι απαλά να δείχνεις στον εαυτό σου κατανόηση όταν εμφανίζονται.
Τι βοηθάει;
Την ίδια μέρα:
Μην πολεμάς το «σβήσιμο» — δέξου πως χρειάζεσαι ξεκούραση
Φρόντισε τον εαυτό σου: χαμηλή μουσική, ζεστές κουβέρτες, νερό, μηδέν πίεση
Πες στον εαυτό σου: «Αυτό είναι ένα κύμα. Θα περάσει. Δεν είμαι χαλασμένη.»
Την επόμενη μέρα:
Μην προσπαθείς να αναπληρώσεις. Ξεκίνα σιγά. Ένα πράγμα τη φορά.
Ρώτα τον εαυτό σου τρυφερά: Μήπως κάτι μαζευόταν; Μήπως χρειαζόμουν κάτι;
Κράτα τα ελαφριά: κίνηση, φύση, ήλιος, ανθρώπινη επαφή
Δεν είσαι μόνη
Το να περνάς μια τέτοια μέρα κάθε μήνα (ή κι πιο συχνά) δεν σε κάνει αδύναμη. Σε κάνει άνθρωπο. Αυτές οι μέρες είναι το σώμα κι ο νους σου που φωνάζουν για φροντίδα, όχι για τιμωρία.
Σε όποια διαβάζει αυτό κι έχει τις δικές της χαμένες μέρες:
Δεν είσαι χαλασμένη.
Δεν είσαι μόνη.
Αξίζεις — ιδιαίτερα τις μέρες που δεν το νιώθεις.
Κι αν χρειαστείς ένα απαλό πλάνο για εκείνες τις μέρες, έναν ασφαλή χώρο να σκεφτείς, ή κάποιον να σου θυμίσει πως η ξεκούραση είναι κι αυτή μια μορφή θεραπείας — είμαι εδώ.
Με αγάπη,
Elli
